นิทานขั้นเวลา

posted on 21 Aug 2008 02:45 by actionpk

ช่วงนี้ ไม่ค่อยได้ เข้ามาอัพ อะไรเลย พอดี มีนิทานเรื่องนึง แต่งไว้ตั้งแต่ก่อน เข้า โรงบาล เลยเอามาให้ ลองอ่านกันว่างๆ ใครอ่านแล้วคิดเห็นยังไงก็ แนะนำ ติชม ด่าว่ากันให้เต็มที่เลยนะฮะ จะถือเป็นพระคุณอย่างสูง

ทีแรกก็กะว่า จะเขียนเรื่องตอนเข้าโรงบาลให้อ่านกัน แต่คิดไปคิดมา มันก็ไม่ค่อยมีอะไรให้เล่าเท่าไหร่ แถมหารูปประกอบยากอีก ยังไงถ้าอยากดูอาการเข้าไปดูใน fuseblog ก็ได้.....

เอาล่ะๆๆๆ เข้าเรื่องกันเหอะ

ณ ห้วงเวลาหนึ่ง ในสถานที่ซึ่งมิอาจทราบได้ ยังมีเจ้ากบน้อย ที่อยู่อย่างโดดเดี่ยวมานานหลายสิบปี ในโลกกว้างใหญ่ มันต้องการค้นหาคำตอบให้ตัวเอง ในหลายๆ เรื่องราวที่มันอยากรู้ เพื่อก้าวไปสู่ การเป็นกบสักตัวที่ใครๆ ก็รู้จัก

ตั้งแต่แยกตัวออกมาจากฝูง มันก็ไม่ค่อยได้สนใจสิ่งมีชีวิตรอบข้างอย่างที่เคย มันมีชีวิตอยู่เพื่อตัวเอง แค่จัดการเรื่องส่วนตัวมันก็เหนื่อยพอแล้ว แต่อย่างน้อยก็ยังพอมีเวลาเวลาคิดอะไรได้เยอะแยะ จนออกแนวฟุ้งซ่านไปซักหน่อย

แล้ววันหนึ่ง สิ่งมีชีวิตบางอย่างก็ก้าวเข้ามาในชีวิต ทำให้มันต้องเปลี่ยนวิธีการใช้ชีวิตของตัวเองใหม่ ต้องคอยดูแลเจ้าสิ่งมีชีวิตอันนี้ ว่ามันจะอยู่ยังไง มีอะไรหลายอย่างผิดไปจากที่เคย มันตั้งคำถามกับตัวเองว่า “ทำไมถึงต้องทำแบบนี้ด้วย สิ่งมีชีวิตนี้มันสำคัญมากแค่ไหน? อาการแบบนี้รึป่าว ที่เค้าเรียกกันว่า รัก ???”

เจ้ากบน้อย ไม่เคยเข้าใจคำจำกัดความของคำนี้ มันไม่เคยบอกว่ารักใครนอกจากผู้ให้กำเนิด เพราะมันคงยิ่งใหญ่และใช้กับเฉพาะคนที่เหมาะสมจริงๆ เท่านั้น แล้วตอนนี้ สิ่งที่มันทำอยู่กับสิ่งมีชีวิตอันนี้ มันดันไปตรงกับนิยามของคำที่ใครๆ ก็ชอบบอกว่า เป็นแบบนั้น แบบนี้ ........ แท้จริงแล้ว ความรัก มันเป็นยังไงกันแน่

การคอยเป็นห่วง ดูแล ให้ความสำคัญ คอยอยู่เคียงข้าง พูดคุยให้คำปรึกษา อย่างนั้นหรือ คือ อาการของ ความรัก ??? แล้วมันทำให้มีความสุขที่แท้จริงหรือ ?

ถ้าอย่างนั้น มันคงตกอยู่ภายใต้คำนิยามของอาการเหล่านั้นโดยไม่รู้ตัว ถ้าไม่ติดที่ว่า สิ่งมีชีวิตอันนั้น ไม่ได้รู้สึกอย่างเดียวกัน เจ้ากบพบว่า สิ่งมีชีวิตที่มันคอยดูแล มีความผูกพันบางอย่าง กับสิ่งมีชีวิตอีกชนิดหนึ่ง ที่มันไม่รู้จัก และ สิ่งมีชีวิตนั้นไม่สามารถทำตามนิยามของคำนั้นได้อย่างเต็มที่

กบน้อยรู้สึกแปลกๆ กับชีวิตที่เปลี่ยนไป และสงสัยในความสัมพันธ์ระหว่างสิ่งมีชีวิตที่มันคิดว่า ทำให้มันตกอยู่ภายใต้คำนั้น แต่มันไม่สามารถสาธยายออกมาได้ เพราะมันไม่ถนัดที่จะพูด แม้ว่าตามนิสัยแล้ว มันจะพูดมากก็ตาม

มันเริ่มไม่มั่นใจกับสิ่งที่ทำลงไป ว่าถูกและควรหรือไม่ มากหรือน้อยเกินไปแค่ไหน เพราะมัน ก็ไม่ไว้ใจ ในความสัมพันธ์นั้น ว่าจะยาวนานซักแค่ไหน มันแค่ต้องการความมั่นใจ เพราะคิดว่าอาการเหล่านั้นทำให้มันมีความสุขและสร้างให้ชีวิตของมันมีความหมายมากขึ้นกว่าเมื่อก่อน แต่สิ่งมีชีวิตอันนั้นไม่สามารถยืนยันให้มันได้

จึงใช้มาตรการตัดไฟแต่ต้นลม เพื่อนำสภาพชีวิตที่คุ้นเคยของมันกลับมา แต่มันกลับรู้สึกผิดและไม่อยากได้ชีวิตแบบเดิมกลับมาอีกแล้ว มันแค่ต้องการความแน่ใจในสิ่งที่มันทำอยู่อีกครั้ง เพื่อยืนยัน ความรู้สึกลึกๆ ว่ามันคิดถูก มันไม่อยากให้สิ่งที่มันตัดสินใจ ทำลงไป เหมือนกับกรณีอื่นๆ ที่สิ่งมีชีวิต ล้วนจากกันด้วยความไม่เข้าใจ ซึ่งมันเกลียดการไม่เข้าใจ เพราะมันเชื่ออยู่เสมอว่า ทุกสิ่งในโลกล้วนมีเหตุผล และมีทางออกเสมอ

จะอย่างไรก็ตาม แม้ว่ามันจะไม่สามารถกลับไปทำอย่างที่ใจต้องการได้ แต่มันคงยากที่จะให้ลืม ความทรงจำดีๆ ที่เคยมีให้กับสิ่งมีชีวิตอันนั้น และหวังว่ามันจะไม่ทำให้ความรู้สึกนั้นจากไป ...